ที่มาแห่งพระพิฆเนศ

พระพิฆเนศ ทรงมีรูปร่างเดียว โดยทรงมีพระเศียรเป็นช้าง มีพระกรรณกว้างใหญ่ มีงวงยาว แต่ทรงมีร่างกายเป็นมนุษย์ มีพระกรตั้งแต่ 4-6-8-16 พระกร แล้วแต่พระภาคที่จะเสด็จมารูปร่างของพระองค์แสดงถึงสิ่งอันเป็นมงคลดีเยี่ยมซึ่งทรงสั่งสอน
ถึงความดีและความสำเร็จให้กับผู้เคารพบูชา

พระพิฆเนศ
สัญลักษณ์แห่งความรู้และปัญญาอันยิ่งใหญ่ ความหมายและลักษณะของพระคเณศวรนั้นได้มีการแบ่งเอาคุณลักษณะ
ของพระองค์ตามความเชื่อออกเป็นหลายลักษณะและความหมายแห่งภูมิความรู้และปัญญาอันยิ่งใหญ่ดังนี้

พระเศียร ทรงใช้เศียรอันยิ่งใหญ่ที่เต็มด้วยปัญญาความรู้ เป็นที่รวมแห่งปัญญาทั้งหมด
พระกรรณ ทรงใช้รับฟังคำสวดจากพระคัมภีร์ และความรู้ในรูปแบบอย่างอื่นอันเป็นสิ่งแรกแห่งการศึกษา
งวง เราได้เอาความรู้ต่างๆ ที่ได้รับจากการเลือกเฟ้นระหว่าง ทวิลักษณะ ความผิด-ถูก, ความดี-ความชั่ว อันมีงวงที่ยาวและใหญ่ใช้ชั่งน้ำหนักต่อการกระทำ หรือการค้นหาสิ่งที่ดีงามต่างๆ อันปัญญานั้นเกิดขึ้น เพื่อช่วยในการแก้ปัญหาของชีวิตให้หลุดพ้นจากอุปสรรคและพบกับความสำเร็จสมดั่งความมุ่งหมาย
งา งานข้างเดียวโดยอีกข้างหักนั้น เพื่อแสดงให้รู้ว่า จะต้องอยู่ในเหตุระหว่างความดี-ความชั่ว ซึ่งต้องทำความเข้าใจให้ดีถึงความแตกต่างกัน ดังเช่น ความเย็น-ความร้อน, การเคารพ-การดูหมิ่น เหยียดหยาม, ความซื่อสัตย์-ความคดโกง
หนู แสดงถึงความปรารถนาของมนุษย์ ถึงแม้ว่าความปรารถนาจะเล็กน้อย เช่นเดียวกับหนูที่มีรูปร่างเล็ก แต่มีความสามารถทำลายความทุกข์ได้อย่างราบคาบ หนูจะไม่ยอมกัดกินอาหารที่ถวายต่อเทพเจ้าโดยไม่ได้รับอนุญาตจากพระองค์ เมื่อใดก็ตามที่พระองค์ทรงเสด็จไปสู่ยังที่ต่างๆ เพื่อทรงช่วยเหลือสาวกของพระองค์ พระองค์ทรงใช้หนูเป็นพาหนะในการเดินทางเช่นเดียวกัน เราจะต้องศึกษาในการใช้ความต้องการทั้งหลาย เพื่อให้เกิดประโยชน์ต่อส่วนรวม
บ่วงบาศ ทรงถือโดยทรงลากจูงคนทั้งหลาย ให้เดินตามรอยพระบาทของพระองค์
ขวาน เป็นอาวุธทรงใช้ปกป้องจากความชั่วร้าย และคอยขับไล่อุปสรรคทั้งหลายที่มาก่อกวนต่อบริวารของพระองค์
โมทัก(MODAKA)คือ ข้าวสุกผสมน้ำตาล ปั้นเป็นลูก เพื่อประทานให้เป็นรางวัลต่อการที่เราปฏิบัติตามรอยพระบาทของพระองค์
ท่าประทานพร หมายถึงยิ่งใหญ่แห่งความผาสุกและความสำเร็จให้กับสาวกของพระองค์
โอม คำศักดิ์สิทธิ์ คำว่า “โอม” ในภาษาสันสกฤตและภาษาทมิฬเป็นภาษาโบราณของชาวฮินดู พยัญชนะของทั้งสองภาษานั้นยากต่อการเข้าใจ แต่ว่าตัวอักษรซึ่งแสดงถึงหัวใจของมนต์คือ โอม ซึ่งเขียนคล้ายกันมาก แต่ออกเสียงเหมือนกัน ในภาษาสันสกฤต “โอม” เขียนคล้ายเศียรของช้างที่ชูงวงขึ้น แต่ในภาษาทมิฬ “โอม” เขียนเหมือนเศียรช้าง ที่งวงทิ้งลงข้างล่าง

*ที่มา ตำนานมหาเทพ ฉบับสมบูรณ์ / เพ็ญบุญ

หน้าแรก บทความน่าสนใจอื่นๆ